To bodaj najbardziej osobisty zbiór wierszy w dorobku Adama Ziemianina, poety, który pisze niemal wyłącznie osobiste wiersze; rzec by można, jest mistrzem liryki osobistej i bezpośredniej. Utwory składające się na tę książkę poeta pisał w trakcie śmiertelnej choroby swojej żony Marii i po jej śmierci. Tonacja panująca w „Przymierzaniu peruki” jest rzecz jasna elegijna i funeralna. Poszczególne teksty noszą znaczące tytuły: „Z zapisków chorobowych Marii”, „Zimowa laurka dla Marii”, „Hymn dla Marii”, „Maria mi umyka”, „Tren dla Marii”. Co godne specjalnego podkreślenia, Ziemianin o tym, co tragiczne – o czym każdy z nas myśli, czego się boi i o czym, ze strachu, nie umie mówić – opowiada wprost, jasno, czysto, spokojnie. O cierpieniu, o bólu, o losie tyleż niełaskawym, co nieodwołalnym. W blisko siedemdziesięciu utworach wierszem i prozą poetycką, opowiada poeta o odchodzeniu najbliższej osoby, żony, matki swoich dzieci. Opowiada o pogodzie ducha, z jaką Maria walczyła ze zbliżającą się śmiercią. Ale nie tylko. Mówi także o sobie, o tym, co się z nim działo podczas choroby żony i co dzieje się po jej śmierci, o swojej rozpaczy i samotności, z którymi nie umie sobie poradzić, którym nie jest w stanie podołać. „Uczę się od nowa samotności” – wyzna w jednym z wierszy. Pisze wiersze takie jak: „Westchnienie do Anioła Stróża”, „Trafiłeś mnie”, „Pustka”, „Modlitwa wdowca”, „Ranny skowyt”. W tekstach kończących tę wstrząsającą poetycką opowieść o umieraniu, o śmierci czytamy z jednej strony: „Nie zestarzejemy się razem oboje/ Uciekłaś mi na drugą stronę…”, z drugiej: „Nasz mądry i dobry Pan/ W wieczornym zawieszeniu”, „Zamyślił się po bożemu/ Nad swoim boskim planem”. W świecie poezji Adama Ziemianina sfera sacrum przenika sferę profanum, w każdej chwili, w każdym miejscu. Tekst skopiowany ze strony https://rynek-ksiazki.pl/recenzje/przymierzanie-peruki/ | Rynek książki