Chciałbym zacząć odwróceniem pewnej tradycyjnej formułki: wszystkie opisane w tej książce wydarzenia oraz ich bohaterowie są prawdziwi, w większości żyją wśród nas. Imiona czasu - to przede wszystkim imiona mało znanych, zwyczajnych, a jakże niezwykłych ludzi. Niezwykłych - przez barwność życiowych losów, konsekwencję działań, bezkompromisowość postaw. Zwyczajnych - ową zdumiewającą, polską powszechnością takiego właśnie pojmowania swych powinności wobec ojczyzny, historii, wobec drugiego człowieka. Suma tych indywidualności dokonań tworzy owe uniwersalne wartości: odwagę i wtrwałość, wierność i przyjaźń. Zawsze trwałe i nieprzemijające, nieustannie weryfikowane próbą walki czy egzaminem pracy - stanowią symboliczne, a tak konkretne imiona naszego Czasu; lądowali nocą, na specjalnie skonstruowanych spadochron desantowych - "PD-41", co znaczyło: "Parasziut desantnyj". Czasza, po rozwinięciu, miała kształt kwadratowy. Niełatwo było z początku nabrać zaufania do tych kilkunastu metrów cienkiego jedwabiu, który spod nieba, z prędkością pięciu metrów na sekundę, pozwalał dotrzeć do ziemi, A przecież wszystkich dziewięciu z grupy zwiadowczo-dywersyjnej ówczesnego porucznika Miętkiego lądowało bezpiecznie. Prawdziwe niebezpieczeństwo zaczynało się właśnie tutaj, na terenach ojczystych, rodzinnych - ale okupowanych przez wroga. Stąd - podobnie jak dowódca - przechodziło sześciu innych członków grupy, przeszkolonej w Polskim Samodzielnym Batalionie Specjalnym, podlegającym dowództwu WP. Front bycze daleko, stał na Wiśle, zbierając siły do styczniowej ofensywy. Oni stanowili forpocztę nadchodzącej wolności. Z nimi wracała tu Polska... (z obwoluty)